و احمدپاشا دويست هزار سرباز زير فرمان داشت . اشرف تركان را به سختى درهم شكست در حالى كه تنها چهارده تن از سپاهيان خود را از دست داده بود . اما تركان در اين نبرد سى هزار مرد و مقدارى عظيم از تجهيزات و وسايل خود را از دست دادند . زيرا كه اشرف 46 توپ ، 5 خمپاره انداز ، سه بيرق از سپاه ترك و مقاديرى عظيم اسلحه و مهمات به غنيمت گرفت . اشرف در 17 نوامبر 1726 با پيروزى به اصفهان بازگشت . اسخارور نيز از جمله كسانى بود كه در يك ميلى بيرون شهر به پيشباز سلطان ظفر نمون رفته بودند . تركان پس از اين شكست مىخواستند كه با شاه اشرف صلح كنند به خصوص كه هدف اصلى جنگ كه آزاد ساختن شاه سلطان حسين بود اينك ديگر با مرگ شاه سلطان حسين از ميان رفته بود . اين است كه احمد پاشا نماينده‌اى را نزد شاه اشرف فرستاد و او با همراهى ملازمان بسيار ، در 5 آوريل 1727 به اصفهان رسيد . افغانان رابطهء اين نماينده را با دنياى خارج قطع كردند هر چند او چندين بار با اعتماد الدوله و قوللر آغاسى باشى ملاقات كرده بود . در 29 آوريل نمايندهء ترك كه يك ملاى افغان او را همراهى مىكرد به نزد احمد پاشا بازگشت . در كرمانشاه با ملاى افغان به تلافى رفتارى كه در اصفهان با نمايندهء ترك شده بود به سردى برخورد شد . اما احمد پاشا به دستور مقامات استانبول كه خواهان صلح بودند با ملاى نامبرده در همدان برخوردى بهتر داشت . در نتيجهء امضاى قرارداد صلح بين تركيه و ايران ، اسخارور توانست اطلاعاتى هر چند كوتاه و متضاد به دست آورد . افغانان مدعى بودند كه فقط ولايت حويزه و نيز نقاطى را كه قبلا تركان متصرف گشته بودند به آن‌ها واگذار كرده‌اند و همچنين توپ - خانهء تركان را كه به غنيمت گرفته بودند بازپس داده‌اند . افغانان همهء حقوق خود را بر ساير نقاط ايران محفوظ داشته‌اند پيمان صلح داراى دوازده ماده بود و بسيار سرى نگهداشته مىشد . هلنديان معتقد بودند كه معاهدهء مزبور دست كم داراى شرايط زير است :